Եթէ նա հանգստություն տա, ո՞վ կարող է նեղություն տա (Յոբ 34:29):
Ով, եթե ոչ Նա՝ «Ամենայն մխիթարության Աստվածը», կարող է տալ հանգստություն շփոթության մեջ, որը բարձրանում է հոգում ինչպես ծովում հանկարծակի փոթորիկ: Ինչպես նավաստիները օվկիանոսում վտանգի ժամանակ մենք կանչում ենք Նրան, և Նա մեզ բերում է ցանկալի նավահանգստի, օրհնյալ նավահանգստի՝ անդորր և խաղաղություն Աստծո մեջ:
Բայց ինչպիսի՞ կանչը կարող է ի պատասխան բերել այդպիսի անդորր: Ոչ, դա անհանգստության բոլոր պատճառների վերացման աղոթք չէ, քանի որ ոչ միշտ է աստվածային կամքը նրանում, որպեսզի մարդու ոգուն տա խաղաղություն հենց այդ ճանապարհով: Քանզի այդ ուղին ոչ միշտ է ամենալավը: Սակայն կա աղոթք, որն երբեք չի հապաղի բերել անդորր, որը ոչ ոք չի կարող «նեղություն տա»: Սա սիրելի, վստահելի, լիակատար սիրո, Աստծո կամքի հետ լուռ համաձայնության մասին աղոթքն է:
