Ենթարկվելն ուժեղ բառ է, իսկ նվիրաբերվելն էլ ավելի ուժեղ է: Հանձնվելը դիմադրության դադարեցումն է, իսկ նվիրաբերվելը նշանակում է Քրիստոսին հանձնել այն ամենն, ինչ մեզանից ներկայացնում ենք և ունենք՝ ակտիվ ծառայության համար: Այն ներառում է անձը և ունեցվածքը, տաղանդներն ու հնարավորությունները և ընդունում է Քրիստոսին իբրև առաջնորդի, կառավարչի, ընկերոջ և Փրկչի, որ ներկա, ակտիվ և գործուն է կյանքի բոլոր հանգամանքներում:
Կան նվիրաբերման աստիճաններ, և նույնիսկ նվիրաբերումն իր ամբողջության մեջ շարունակական է, քանի որ նոր հետաքրքրություններ, հոգսեր, դժվարություններ, կարողություններ ու հնարավորություններ են ի հայտ գալիս և սպասում են իրենց գործադրությանը, երբ Քրիստոսը հայտնվում է նոր հարաբերություններում և նոր պահանջներ է ներկայացնում ու նոր արտոնություններ է առաջարկում: Նրանք ակնկալում են հուսալի ընդունում, քանի որ ամբողջը Քրիստոսին նվիրաբերելու և ամբողջը Քրիստոսից ստանալու առաջարկը հաճախ պահանջում է թարմ ուշադրություն:
Շատերը հոգևոր հետաքրքրությունները հանձնում են Նրա հոգածությանը, սակայն անհանգստանում են միայն աշխարհիկ հոգսերով: Նրանք վստահում են Նրան՝ իրենց հոգիները փրկելու հարցում, բայց վարանում են Նրանից օգնություն խնդրել իրենց գործերում: Նրանք ընդունում են ամենօրյա շնորհը, բայց կասկածում են հանապազօրյա հացի հարցում։ Նրանք ուրախանում են Քրիստոսով որպես Փրկիչ, բայց չեն կարողանում ընկալել Նրան որպես եղբայր, ընկերակից, ներկա մշտական ընկեր:
Նվիրաբերումը բացարձակապես կատարյալ չէ (այսինքն՝ ամբողջական չէ), քանի դեռ մեր Տիրոջ կատարելությունը չի ընկալվում և չի ընդունվում, և կյանքի լիակատարությունը չի նվիրվում Նրան: Քրիստոսի յուրաքանչյուր հայտնություն մեզանից պահանջում է նոր նվիրում: Նվիրաբերումը պետք է լինի այնքան ընդգրկուն, որքան մարդու ընկալումները՝ պարփակելով Քրիստոսի կատարելությունը և մարդու լիակատարությունը:
