Քավության մեկ այլ տեսակ

Զոհաբերություններ — ՂԵՎՏԱԿԱՆ IX

Քավության զոհաբերությունները՝ վերահաստատված տարբեր մանրամասներով – «Մովսեսն ու Ահարոնը մտան ժողովի վրանը և դուրս գալով՝ օրհնեցին ժողովրդին» — «կհայտնվի առանց մեղքի՝ իրեն սպասողների փրկության համար», «մեկ անգամ մեռնել, և դրանից հետո՝ դատաստան» — Քավության զոհաբերության աստվածային ընդունելիության դրսևորումը։

ԱՅՍ գլխում ավելի խտացված է պատկերվում Քավության գործը և զոհաբերությունները, քան արդեն դիտարկվածում (Ղևտ. 16), և բացի այդ, այն պարունակում է որոշ առանձնահատկություններ, որոնք ասվածի լույսի ներքո ոչ միայն հետաքրքիր, այլև օգտակար կլինեն մեզ համար։ Սա Քավության զոհաբերությունների ևս մեկ պատկեր է:

«Մովսեսն ասաց. «Ա՛յս է Տիրոջ պատվիրածը. կատարե՛ք այս, և Տիրոջ փառքը կերևա ձեզ»։ Եվ Մովսեսն ասաց Ահարոնին. «Մոտեցի՛ր զոհասեղանին և մատուցի՛ր քո մեղքի զոհն ու ողջակեզը և քավությո՛ւն արա քեզ համար [սա անհրաժեշտ էր նրանց, ովքեր կոչված էին դառնալու «Նրա Մարմնի» անդամները] և ժողովրդի [աշխարհի] համար»։

Այս նախատիպը ցույց է տալիս այն փաստը, որ մեր Տեր Հիսուսը (մեղքի զոհի զվարակը) կարող էր փրկել թե՛ «Իր մարմինը», թե՛ «փոքր հոտին» և թե՛ ողջ մարդկությանը: Եկեղեցու բաժինը մեղքի զոհում կարող էր ամբողջությամբ շնորհվել. մենք կարող էինք զերծ մնալ մեր «նեղ ճանապարհի» հատուկ փորձություններից, զոհաբերության տառապանքներից և վերականգնել մարդկային էության կատարելությունը, ինչպես ողջ մարդկությունը: Բայց Եհովան հաճեց ոչ միայն ընտրել Հիսուսին այս մեծ զոհաբերության համար, այլև Նրան դարձրեց Առաջնորդը կամ Գլուխը «Եկեղեցու, որն Իր մարմինն է», և որ նրանք, ինչպես և իրենց Առաջնորդը, պետք է կատարյալ դառնան որպես ՀՈԳԵՎՈՐ էակներ՝ մարմնով տառապելով որպես մեղքի զոհ (Եբր. 2:10, Կող. 1։24)։

Պողոս Առաքյալը, խոսելով Գլխի հետ մեր մտերիմ հարաբերությունների մասին, ասում է. «Օրհնյալ է Աստված և մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Հայրը, որ մեզ Քրիստոսով օրհնեց երկնքում [Սուրբ տեղ և Սրբությունների սրբություն] ամեն հոգևոր օրհնությամբ, ինչպես որ ՄԵԶ նրա միջոցով ԸՆՏՐԵՑ աշխարհի ստեղծումից առաջ․․․ որպեսզի գովերգվի նրա շնորհի փառքը, որ մեզ [արդարացրեց կամ] շնորհվեց իր Սիրելիի միջոցով» (Եփես. 1:4, 6)։ Աստված «կանչեց ձեզ մեր Ավետարանով՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի ՓԱՌՔՆ ստանալու համար» (Բ Թես. 2:14), որպեսզի «եթե համբերենք, նրա հետ էլ կթագավորենք» (Բ Տիմ. 2։12)։

Քահանայապետը, իր զոհը մատուցելուց հետո, պետք է «մատուցեր ժողովրդի ընծան [նոխազ] և քավություն աներ նրանց [ամբողջ Իսրայելի] համար, ինչպես պատվիրել էր Եհովան»։ Քավության զոհաբերությանը մեր մասնակցության այս պայմանավորվածությունը մեր Հոր պատվիրանի կամ սկզբնական ծրագրի մի մասն էր, ինչպես վկայում է Սուրբ Պողոսը Կող. 1։24–26-ում։

«Ահարոնը մոտեցավ զոհասեղանին և մորթեց իր համար [իր փոխարեն կամ փոխանակ] եղած մեղքի զվարակը։ Ահարոնի որդիները արյունը բերեցին նրա մոտ. նա իր մատը թաթախեց արյան մեջ, քսեց զոհասեղանի եղջյուրներին, իսկ մնացած արյունը թափեց զոհասեղանի պատվանդանին։ Բայց մեղքի զոհի ճարպը [և այլն]․․․ այրեց զոհասեղանի վրա․․․։ Իսկ միսն ու մորթին կրակով այրեց բանակատեղիից դուրս։ Եվ մորթեց ողջակեզը [խոյ]։ Ահարոնի որդիները արյունը ներկայացրին նրան, և նա շուրջանակի այն շաղ տվեց զոհասեղանի վրա։ Նրանք ողջակեզը նրան ներկայացրին կտոր-կտոր արած, նաև գլուխը, և նա այրեց զոհասեղանի վրա։ Լվաց փորոտիքն ու ոտքերը և դրանք այրեց զոհասեղանի վրայի ողջակեզի վրա» (գրեթե նույնն է, ինչ 16-րդ գլխում և ունի նույն նշանակությունը):

Այսպիսով, Հիսուսի ողջակեզն այրվում է Ավետարանի ողջ դարաշրջանում՝ վկայություն տալով բոլոր «Գավթի» պայմաններում գտնվողներին (արդարացվածներին) Աստծու համար Նրա և «Նրա Մարմնի» բոլոր անդամների ընդունելի լինելու մասին, որոնք դրված են զոհասեղանի վրա՝ Գլխի առջև:

«Մոտեցրեց ժողովրդի ընծան և առավ ժողովրդի համար [ոչ թե քահանաների և ղևտացիների համար, ինչպես նախորդում էր] մեղքի զոհի նոխազը, մորթեց այն և մեղքի զոհ արեց նախորդի նման», այսինքն՝ դրա հետ վարվեց ճիշտ այնպես, ինչպես զվարակի: Այս նոխազը նույնն է, ինչ «Տիրոջ նոխազը» մյուս պատկերում, իսկ «քավության նոխազը» և մյուս նկարագրությունները դուրս են թողնվել այս ավելի ընդհանուր պատկերից։ Սա ևս մեկ անգամ հաստատում է այն ուսմունքը, որ Տիրոջ հետքերով գնացողները մասնակցում են մեղքի զոհին:

«Մոտեցրեց ողջակեզը և զոհաբերեց այն ըստ [ընդունված] կանոնի։ Մոտեցրեց հացի ընծան, մի բուռ վերցրեց դրանից և այրեց զոհասեղանի վրա, բացի առավոտյան ողջակեզից։ Մորթեց ժողովրդի խաղաղության զոհի արջառն ու խոյը»։

Խաղաղության զոհը, ինչպես արդեն ասվեց, ներկայացնում էր երդում կամ ուխտ։ Մատուցվելով Քահանայապետի մեղքի զոհի հետ՝ այն ներկայացնում էր այն երդումները, պարտավորությունները և ուխտերը, որոնք Քահանան ստանձնել էր մեղքի զոհի հիման վրա: Այս նախատիպում Եհովայի և Իսրայելի միջև խաղաղություն հաստատվեց հետևյալ կերպ. մեղքի զոհը մատուցելուց և ողջակեզից հետո, որը ցույց էր տալիս, որ զոհն ընդունելի է Աստծուն, Եհովայի և Իսրայելի միջև խաղաղություն հաստատվեց, քանի որ նրանց նախկին ադամական մեղքը խորհրդանշական կերպով վերացվեց, և այնուհետև նրանք պարտավոր էին ապրել իրենց ներման վրա հիմնված ուխտին հնազանդ, այսինքն՝ նրանք պարտավոր էին պահել Օրենքը․ «Այս բաներն իրագործող մարդը դրանցով (կամ իբրև վարձատրություն՝ դրանք պահելու համար) կապրի»: Բայց քանի որ մեր մեղքի զոհերն ավելի լավն են, քան նախատիպային զոհաբերությունները, ապա այս զոհերով հաստատված խաղաղության զոհի կամ ուխտի միջոցով սա ավելի լավ ուխտ է։ Այսպիսով, խաղաղության այս զոհում կամ ուխտի ընծայում տեսնում ենք, որ Քահանան ծառայում է իբրև հոգևոր բաների օրինակ և ստվեր՝ իբրև ավելի լավ ուխտի միջնորդ (Եբր. 8:6-13), որով բոլոր մարդիկ կօրհնվեն՝ ՎԵՐԱԿԱՆԳՆՎԵԼՈՎ, և այդպիսով հնարավորություն կունենան պահել կատարյալ օրենքը և ապրել հավիտյան:

«Ահարոնն իր ձեռքերը բարձրացրեց ժողովրդի վրա, օրհնեց նրանց և մեղքի զոհը, ողջակեզը և խաղաղության զոհը մատուցելուց հետո ներքև իջավ»։ Այստեղ նախատիպում տեսնում ենք, որ թեև օրհնությունն ամբողջությամբ չի գա մարդկանց վրա, քանի դեռ բոլոր զոհաբերությունները չեն ավարտվել, սակայն որոշ օրհնություններ գալիս են մարդկության վրա Քահանայության անդամների միջոցով նույնիսկ այժմ՝ զոհաբերության դարաշրջանում, մինչև մենք բոլորս կմտնենք «Սրբությունների սրբություն» կամ հոգևոր վիճակի մեջ: Եվ որքա՜ն ճշմարիտ են փաստերը. որտեղ էլ որ լինեն թագավորական քահանաները, քիչ թե շատ արտահայտված օրհնություն է հորդում նրանցից մերձավորների վրա:

«Մովսեսն ու Ահարոնը մտան ժողովի վրանը և դուրս գալով՝ օրհնեցին ժողովրդին»

Երբ զոհաբերության այս օրը (դարաշրջանը) ավարտվի, Քահանան ամբողջությամբ (Գլուխը և Մարմինը) կհայտնվի Աստծու առաջ և վկայություն կտա, որ Նա բավարարել է Արդարության բոլոր պահանջները ժողովրդի (աշխարհի) հանդեպ: Հարկ է նշել, որ մինչ Ղևտ․ ​​16-ի նախատիպը բաժանում էր Քավության օրվա աշխատանքը և ցույց էր տալիս բոլոր մանրամասները, թե ինչպես է Տիրոջ զոհաբերությունը նախ ընդունելի դարձնում մեր զոհաբերությունը և այլն, այս տեսակը ցույց է տալիս Ավետարանի դարաշրջանի ամբողջ աշխատանքը որպես հաջորդական զոհեր, բայց իրականում միավորված մեկում. ողջ Քրիստոսի բոլոր չարչարանքները, որոնց անմիջապես հաջորդում են հատուցման օրհնությունները: Մովսեսի մուտքը ժողովի վրան Ահարոնի հետ կարծես ասում է. Օրենքը լիովին բավարարված է, և դրա արդարությունը հաստատված է Քրիստոսի զոհաբերությամբ: Օրենքը (Մովսեսի նախատիպով ներկայացված) կվկայի Օրենքի տակ եղողների, այն է՝ Իսրայելի՝ ըստ մարմնի, անունից, որ բոլոր նրանք, ովքեր դատապարտվեցին Օրենքով, նաև արդարացվեցին կյանքի համար Քահանայի զոհաբերությունների միջոցով, ով «ինքն իրեն պատարագ մատուցեց» մեկընդմիշտ:

Մատուցված ողջ զոհը «սուրբ և ընդունելի էր Աստծուն», ինչի մասին է վկայում այն ​​փաստը, որ Մովսեսն ու Ահարոնը չմահացան Սրբությունների սրբության շեմին։ Մովսեսն ու Ահարոնը դուրս եկան և միասին օրհնեցին ժողովրդին։ Ուստի գալիք դարաշրջանում Քրիստոսը կօրհնի երկրի բոլոր ազգերին (Գաղ. 3:8,16,29, Ծննդ. 12:3), սակայն ոչ թե մի կողմ դնելով կամ անտեսելով Աստծու օրենքը և արդարացնելով մեղքը, այլ աստիճանաբար մարդուն վերականգնելով մարդկային կատարելության մեջ, որում նա կկարողանա պահել Աստծու կատարյալ օրենքը և օրհնվել դրանով: Կատարյալ դարձած և այն պահելու ունակ Քահանայի կողմից օրհնված Օրենքը՝ հնազանդվել և ապրել. «Ով արդարություն է անում, արդար է», մեծ օրհնություն կլինի, քանի որ ով կամենա, կարող է հնազանդվել և հավերժ ապրել երջանկության և Եհովայի հետ հաղորդության մեջ։

«Եվ Տիրոջ փառքը երևաց ամբողջ ժողովրդին»

Օրհնության աճին (մտավոր կերպով և ֆիզիկապես ցեղը վերականգնելուն և բարձրացնելուն) զուգահեռ՝ արդյունքներն ակնհայտ կդառնան: Ժողովուրդը՝ աշխարհն ընդհանրապես, ամեն օր ավելի ու ավելի կճանաչի Աստծու ողորմած սերը: Այսպիսով, «Պիտի հայտնվի Տիրոջ փառքը, և ամեն մարմին միասին պիտի տեսնեն այն» (Ես. 40.5): Աստիճանաբար նրանք կճանաչեն Աստծու սիրո լայնությունը և երկարությունը, բարձրությունը և խորությունը, որ գերազանցում է ամեն գիտություն։

Հարկ է նշել, որ այստեղ հիշատակված օրհնությունն օրհնություն չէր կրտսեր քահանաների համար։ Ո՛չ. նրանք ներկայացված էին օրհնողի՝ Ահարոնի միջոցով: Օրհնությունը եկավ Իսրայելի ողջ ժողովրդի վրա, որը նախատիպում ներկայացնում էր աշխարհը: Աշխարհի այս օրհնությունն է «Սերնդի»՝ ողջ Քրիստոսի կողմից, այն բանից հետո, երբ բոլոր նեղությունների պակասը լրացվեց Մարմնի կողմից (Կող. 1:24), որի մասին Պողոսն ակնարկում է՝ ասելով. «ամբողջ ստեղծագործությունը [մարդկությունը] մինչև հիմա հառաչում է ու ցավի մեջ է և «անհամբերությամբ ակնկալում է Աստծու որդիների հայտնությանը»։ Նախքան նրանք կկարողանան ազատվել ապականության (մեղքի և մահի) գերությունից և կվերականգնվեն ու կհասնեն Աստծու որդիների ազատությանը (ազատություն դատապարտությունից, մեղքից, մահից և այլն), որը վայելում էր Աստծու առաջին որդի Ադամը (Ղուկ․ 3.38), պետք է ավարտվեն Քավության օրվա զոհերը, և զոհաբերող քահանաները պետք է զգեստավորվեն փառահեղ հանդերձներով, թագավորական, աստվածային իշխանությամբ ու զորությամբ՝ նրանց ազատելու համար (Հռոմ. 8։19–22):

Անկասկած Պողոսն ակնարկում է բոլոր մարդկանց այս օրհնությունը՝ փրկությունը մահից և դրա խայթոցից՝ մեղքից, երբ ասում է. «երկրորդ անգամ կհայտնվի առանց մեղքի [այլևս ոչ որպես մեղքի զոհ և առանց վարակվելու մեղավորների փոխարեն կրած մեղքերից]՝ իրեն սպասողների փրկության համար» (Եբր. 9:28)։ Աշխարհը ականատես եղավ, թե այս դարաշրջանում Քահանան՝ Գլուխը և Մարմինը, ինչպես է տանջվում իբրև մեղքի զոհ. Հիսուսը հրեաներին հայտնվեց մարմնով (որպես մեղքի զոհ), և ինչպես Պողոսը կասեր, որպեսզի բոլոր նրա հետքերով գնացողները կարողանան ասել. «որպեսզի Հիսուսի կյանքն էլ մեր մահկանացու մարմնի մեջ հայտնվի» (Բ Կորնթ. 4։11): Ինչպես ողջ Քրիստոսն այսպիսով հայտնվեց և չարչարվեց մարմնով, այնպես էլ նրանք միասին «կփառավորվեն» աշխարհի առաջ. «Պիտի հայտնվի Տիրոջ փառքը [օրհնությունն ու փրկությունը], և ամեն մարմին միասին պիտի տեսնեն այն»: Երբ Նա հայտնվի, այն ժամանակ մենք էլ նրա հետ փառքով կհայտնվենք» (Կող. 3։4)։

Բայց աշխարհի այս մեծ Քահանայապետը կճանաչվի միայն «իրեն փնտրողների» կողմից: Եթե ​​նա հայտնվեր իբրև մարմնավոր էակ՝ երկնքում կամ այլուր, տեսանելի կլիներ բոլորին, անկախ նրանից՝ փնտրեցին նրան, թե ոչ, բայց մենք արդեն տեսել ենք, որ Սուրբ Գիրքն ուսուցանում է, որ Գլուխը կատարելագործվել է իբրև հոգևոր էակ, և որ Նրա «փոքր հոտը» պետք է «նմանվի նրան»՝ դառնալով հոգևոր էակներ, աստվածային էությամբ, «որին մարդկանցից ոչ ոք չի տեսել ու ոչ էլ կարող է տեսնել» (Ա Տիմ. 6։16)։ Մենք տեսանք, որ աշխարհը փառավորված Եկեղեցուն տեսնելու է մտավոր ընկալման միջոցով, այն նույն իմաստով, որով կարելի է ասել, որ կույրը տեսնում է: Այս նույն իմաստով մենք այժմ տեսնում ենք մրցանակը՝ «կյանքի պսակը», «քանի որ այս տեսանելի բաներին չենք նայում, այլ անտեսանելիներին [ֆիզիկական աչքերով], որովհետև տեսանելի բաները ժամանակավոր են, իսկ անտեսանելիները՝ հավիտենական» (Բ Կորնթ. 4.18): Այսպես է այս դարաշրջանի ողջ Եկեղեցին «նայում Հիսուսին», այսպիսով «մենք տեսնում ենք Հիսուսին» (Եբր. 2:9, 12:2): Այսպիսով, իրենց ընկալման աչքերով «դիտորդները» նկատում են Տիրոջ երկրորդ ներկայությունը ճիշտ ժամանակին՝ Աստվածային Խոսքի լույսի ներքո։ Եվ հետագայում ամբողջ աշխարհը, բոլոր աչքերը կտեսնեն Նրան նույն կերպ, սակայն Նրա դատաստանի «բոցավառ կրակի» լույսի ներքո (Բ Թես. 1։8):

Միայն այս կերպ մարդը կարող է տեսնել կամ ճանաչել իրերը հոգևոր հարթության վրա: Հիսուսը նույն միտքն արտահայտեց աշակերտներին․ նրանք, ովքեր ճանաչում էին Նրա հոգին կամ միտքը և այդպիսով գիտեին Նրան, նույնկերպ էլ կճանաչեին Հորը: «Եթե ինձ ճանաչեիք, իմ Հորն էլ կճանաչեիք։ Բայց այսուհետև ճանաչեցիք նրան և տեսաք» (Հովհ․ 8:19, 14:7)։ Սա միակ իմաստն է, որում աշխարհը երբևէ կտեսնի Աստծուն, քանի որ «Աստծուն մարդկանցից ոչ ոք չի տեսել» («որին մարդկանցից ոչ ոք չի տեսել ու ոչ էլ կարող է տեսնել» (Ա Տիմ. 6։16)) «բացի միածին Որդուց․ նա՛ է մեզ նրա մասին հայտնել [ցույց տվել]» (Ա Տիմ. 6:16, Հովհ․ 1:18): Հիսուսն Իր աշակերտներին հայտնեց կամ ցույց տվեց Հորը՝ բացահայտելով Իր բնույթը՝ խոսքերով և գործերով հայտնելով Նրան իբրև Սիրո Աստված։

Նույն կերպ Լյութերը և մյուսները բացահայտեցին պապական համակարգը, և շատերը դրա մեջ տեսան Հակաքրիստոսին. կամ, ինչպես Պողոսը կանխագուշակեց, այդ չար համակարգը՝ մեղքի մարդը, հետո հայտնվեց, թեև շատերը դեռ չեն տեսնում դա այդպես:

Այսպիսով, մեր Տեր Հիսուսը՝ Գլուխը (այժմ ներկա է գոհարները հավաքելու համար), այս պահին հայտնվում է «փոքր հոտի» կենդանի անդամներին, թեև մյուսները տեղյակ չեն Նրա ներկայության մասին (Ղուկ․ 17.26-30, Մաղ. 3։17):

Այդպես կլինի Հազարամյակի օրը, երբ կհայտնվի ողջ Քրիստոսը՝ Քահանան։ Նա կհայտնվի միայն Իրեն փնտրողներին, և միայն նրանք կտեսնեն Նրան: Նրանք կտեսնեն Նրան ոչ թե ֆիզիկական աչքերով, այլ հավատքի աչքերով՝ ճիշտ այնպես, ինչպես մենք այժմ տեսնում ենք բոլոր հոգևոր բաները` մեր Տեր Հիսուսին, Հորը, մրցանակը և այլն: Մարդիկ Քրիստոսին չեն տեսնի ֆիզիկական աչքերով, քանի որ գտնվում են գոյության տարբեր մակարդակներում․ մեկը հոգևոր, մյուսը՝ մարմնավոր, այդ նույն պատճառով նրանք երբեք չեն տեսնի Եհովային։ Բայց մենք [փոքր հոտը, երբ փառավորվենք] կտեսնենք Նրան, ինչպես որ է, որովհետև մենք Նրա նման կլինենք (Ա Հովհ․ 3։2)։

Բայց թեև միայն «Նրան փնտրողները» կկարողանան ճանաչել Քրիստոսին՝ որպես փրկիչ, ով կփրկի իրենց մահվան իշխանությունից, սակայն դա ներառելու է ամբողջ աշխարհը, քանի որ հայտնության եղանակը լինելու է այնպիսին, որ բոլորը պետք է ի վերջո տեսնեն: «Նրան պիտի տեսնեն բոլոր աչքերը», և, այնժամ արթնանալով, բոլորն իրենց գերեզմաններում, նույնիսկ նրանք, ովքեր խոցեցին Նրան, կհասկանան, որ խաչել են փառքի Տիրոջը: «Նա հայտնվելու է [երկնքո՞ւմ. ո՛չ] բոցավառ կրակով [դատաստանով]՝ վրեժ առնելու նրանցից, ովքեր Աստծուն չեն ճանաչում [չեն ընդունում [T87]] ու [նաև նրանցից, ովքեր] մեր Տեր Հիսուսի Ավետարանին չեն հնազանդվում»։ Ողջ մարդկության համար շատ ժամանակ չի պահանջվի ճանաչելու Նրան նման հանգամանքներում։ Այժմ բարիները տառապում են, բայց «դուք ետ կդառնաք և կզատորոշեք․․․ Աստծուն ծառայողին և չծառայողին» (Մաղ. 3:15-18), քանի որ այդ օրը պարզ կլինի տարբերությունը: Այնուհետև բոլորը, պարզ տեսնելով, կկարողանան հավիտենական կյանք գտնել՝ ընդունելով Քրիստոսին և Նրա կյանքի առաջարկը նոր ուխտի ներքո, քանի որ «հույս ենք դրել կենդանի Աստծու վրա, որ բոլոր մարդկանց, մանավանդ հավատացյալների Փրկիչն է» (Ա Տիմ. 4։10)։

«Մեկ անգամ մեռնել, և դրանից հետո՝ դատաստան»

Մի տեքստ, որն անմիջականորեն առնչվում է մեր թեմային, ինչպես ցույց է տալիս դրա համատեքստը, բայց որն ավելի հաճախ է սխալ կիրառվում և ընկալվում, քան Աստվածաշնչի որևէ այլ հատված, սա է․ «Եվ ինչպես որ մարդկանց [Ահարոնի և իր հաջորդների, որոնք պարզապես նոր արարչագործության Քահանայապետի նախատիպն էին] համար սահմանված է մեկ անգամ մեռնել [այլաբանորեն, ինչպես ներկայացված է կենդանիների սպանդում], և դրանից հետո [որը եղավ այդ զոհաբերության արդյունքը]՝ դատաստանը [Աստծու դատաստանը՝ զոհաբերությանը հավանություն տալով կամ չտալով], նույնպես էլ Քրիստոսը շատերի [«ամեն մարդու»] մեղքերը վերցնելու համար մեկ անգամ զոհաբերվեց [երբեք չի կրկնվի], իսկ երկրորդ անգամ կհայտնվի առանց մեղքի [ո՛չ կրած մեղքերով աղտոտված, ո՛չ էլ մեղքի զոհի կրկնությամբ, այլ]՝ իրեն սպասողների փրկության համար»՝ հավերժական կյանք տալու բոլոր նրանց, ովքեր փափագում են դրան՝ Աստծուն հավատալու և հնազանդվելու պայմաններով (Եբր. 9։27, 28):

Ամեն անգամ, երբ Քահանան «Սրբությունների սրբություն» էր մտնում Քավության օրը, նա վտանգում էր իր կյանքը, քանի որ եթե նրա զոհաբերությունն անկատար լիներ, նա կմահանար՝ անցնելով «երկրորդ վարագույրից»։ Ո՛չ նա կնդունվեր Սրբությունների Սրբություն, և ո՛չ էլ նրա անկատար զոհաբերությունն ընդունելի կլիներ՝ քավելու ժողովրդի մեղքերը: Հետևաբար ցանկացած թերացում նշանակում էր նրա մահը և բոլոր նրանց դատապարտությունը, ում մեղքերը նա փորձում էր քավել: Սա այս տեքստում նշված «դատաստանն» էր, որն ամեն տարի կատարում էին նախատիպային քահանաները. այդ դատաստանը բարեհաջող անցնելու արդյունքից էր կախված քահանայի կյանքը և ժողովրդի մեղքերի ամենամյա խորհրդանշական քավությունը։

Մեր մեծ Քահանայապետ Քրիստոս Հիսուսն անցավ նախատիպային երկրորդ վարագույրի տակով, երբ մահացավ Գողգոթայում, և եթե Նրա զոհաբերությունն ինչ-որ ձևով կամ չափով անկատար լիներ, Նա երբեք հարություն չէր առնի մեռելներից, արդարության «դատաստանը» կլիներ Նրա դեմ: Բայց երրորդ օրը Նրա հարությունն ապացուցեց, որ Նրա գործը կատարվել է կատարելապես, որ այն անցել է աստվածային «դատաստանի» փորձությունը (տե՛ս Գործք 17.31):

Մեկ այլ ապացույց, որ մեր Տերը հաջողությամբ է անցել այս «փորձությունը»՝ մեկընդմիշտ, և որ Նրա զոհաբերությունն ընդունվել է, Պենտեկոստեի օրհնությունն էր, որը կանխաճաշակումն էր դեռ ավելի մեծ ապագա օրհնության և ամեն մարմնի վրա հեղման (Հովել 2.28)․ երաշխիք կամ հավաստիք, որ Նա (և մենք Նրա մեջ) ի վերջո կգա օրհնելու ժողովրդին՝ աշխարհին, որի մեղքերը Նա լիովին և ընդունելի կերպով քավել էր:

Այս տեքստի ցանկացած մեկնաբանություն, որով այն կվերագրվի մարդկության ընդհանուր մահվանն ընդհանրապես, ամբողջությամբ հերքվում և մերժվում է համատեքստի միջոցով:

Շատերն անորոշությամբ սպասում էին մի բարենպաստ ժամանակի, երբ մեղքի, մահվան և ընդհանրապես չարի անեծքը որոշ չափով կվերանար, բայց նրանք չէին հասկանում, թե ինչու է ամեն ինչ հետաձգվում այդքան երկար։ Նրանք չեն հասկանում, որ «Քավության օրվա» զոհաբերությունն անհրաժեշտ է և պետք է ավարտվի նախքան փառքի և օրհնության հայտնվելը, և չեն տեսնում, որ Եկեղեցին՝ «ընտրյալները», «փոքր հոտը», Քրիստոսի զոհաբերության և չարչարանքների գործակիցներն են, ինչպես նաև այն փառքի, որը հաջորդելու է: «Ամբողջ ստեղծագործությունը մինչև հիմա հառաչում է ու ցավի մեջ է և անհամբերությամբ ակնկալում է [թեև անգիտությամբ] Աստծու որդիների հայտնությանը (Հռոմ. 8։19, 22):

Դեռ ավելին, քանի որ նախատիպային Քահանան ներկայացնում էր նախապատկերված Քահանայի՝ Քրիստոսի «մարմինը», ինչպես նաև «գլուխը», նշանակում է, որ Եկեղեցու յուրաքանչյուր անդամ պետք է անցնի այս «դատաստանով», որ թեև շատերն են կանչվել, սակայն ոչ ոք չի ընտրվի որպես Քրիստոսի Մարմնի՝ ճշմարիտ որթատունկի ճյուղերի վերջնականորեն ընդունելի «անդամներ», բացառությամբ «հաղթողների», որոնք հավատարիմ կլինեն մինչև մահ (Հայտն. 3:21)։ Սակայն այնպես չէ, որ նրանք կհասնեն մարմնի կատարելության, այլ սրտի, կամքի, մտադրությունների կատարելության. նրանք պետք է լինեն «սրտով մաքուր». գանձը պետք է լինի մաքուր ոսկուց՝ հնոցի բովով անցած, թեև դրա ներկայիս տուփը միայն անկատար կավե անոթ է։

Աստվածային ընդունելիության դրսևորում

«Տիրոջ առջևից կրակ դուրս եկավ և այրեց զոհասեղանի վրայի ողջակեզն ու ճարպերը, և ամբողջ ժողովուրդը, տեսնելով այդ, աղաղակեց և ընկավ երեսի վրա» — երկրպագեց։ Սա նույն միտքն է՝ արտահայտված այլ կերպ։ Կրակը խորհրդանշում էր ընդունումն Աստծու կողմից. ժողովրդի կողմից դրա ճանաչումը ցույց էր տալիս, որ աշխարհն ընդունելու էր զոհաբերությունը և հասկանալու էր դրա արժեքն Աստծու գնահատմամբ՝ որպես մահից և գերեզմանից ազատվելու գին, և երբ նրանք դա հասկանային, կերկրպագեին Եհովային և նրա ներկայացուցչին՝ Քահանային։

Այն, որ դա դեռ չի իրականացել, ակնհայտ է։ Աստված դեռ կրակով ցույց չի տվել, որ ընդունում է Քավության օրվա մեծ զոհը, մարդիկ դեռ չեն աղաղակել և երեսի վրա ընկել՝ երկրպագելով Մեծ թագավորին և Նրա ներկայացուցչին:  Ո՛չ, ամբողջ աշխարհը չարի մեջ է (Ա Հովհ․ 5:19)․ այս աշխարհի աստվածը դեռ քիչ թե շատ կուրացնում է գրեթե ողջ մարդկությանը (Բ Կորնթ. 4:4), խավարը դեռ ծածկում է երկիրը, և մառախուղը՝ ժողովուրդներին (Ես. 60։2): Մենք չպետք է ձգտենք այս նախատիպի մեջ նախապատկերված վերականգնման մեծ օրհնություններին այնքան ժամանակ, քանի դեռ Եկեղեցու՝ մեծ Քահանայապետի, «Մարմնի» բոլոր անդամները, հարությամբ փոխվելով, չեն անցել երկրորդ վարագույրից (իրական մահից) դեպի Սրբությունների սրբություն: Նախատիպի այս «օրհնությունը» չի կատարվի, քանի դեռ չի եկել նեղությունների մեծ ժամանակը։ Այնուհետև խրատված, սթափված, խոնարհված մարդկության աշխարհը, ընդհանուր առմամբ, «կսպասի» և «փնտրի» մեծն Քրիստոսին՝ Աբրահամի Սերնդին, օրհնելու և վեր բարձրացնելու իրենց։

Որքա՜ն գեղեցիկ են այս նախատիպերը ուսուցանում ողջ ժողովրդի լիակատար փրկագնման մասին, ինչպես նաև բոլորի համար հնարավոր դարձած փոխհատուցման և օրհնության մասին։

Այս նախատիպերի մեջ կարծես թե ոչինչ տարբերություն չի դնում ողջերի և մահացածների միջև, և ոմանք կարող են հակված լինել ենթադրելու, որ երբ Քահանայապետի զոհաբերություններն ավարտվեն, և օրհնությունն սկսվի, մեծապես շահելու են միայն նրանք, որոնք այդ ժամանակ ողջ են լինելու։ Բայց մենք պատասխանում ենք. «Ոչ, Աստված նույն կերպ է գնահատում ողջերին ու մեռածներին․ Նա բոլորի մասին խոսում է իբրև մահացածների: Ադամով բոլորը մահվան դատապարտվեցին, և կյանքի այդ փոքրիկ կայծը, որն այժմ ունի յուրաքանչյուր մարդ, իրականում ընդամենը մահվան փուլերից մեկն է: Ադամի մեղքի պատճառով այժմ այն մեռած ցեղ է, բայց այս նախատիպային «Քավության օրվա» ավարտին արդարացման և կյանքի օրհնությունները կտարածվեն բոլորի վրա այնպիսի պայմաններով, որոնց բոլորը կկարողանան ենթարկվել, և յուրաքանչյուր ոք Կենսատուից՝ Փրկչից կկարողանա կրկին ստանալ այն ամենը, ինչ կորցրել է Ադամի միջոցով, այն է՝ կյանքը, ազատությունը, Աստծու բարեհաճությունը և այլն․ բոլոր նրանք, ովքեր անցել են դեպի մահ տանող ողջ ճանապարհը, ինչպես նաև նրանք, ովքեր դեռ անդունդի եզրին են՝ «մահվան ստվերի ձորում»։

Սա է մեղքի նախատիպային զոհերի նպատակը. ազատել «ամբողջ ժողովրդին»՝ ողջ մարդկությանը մեղքի, մահվան իշխանությունից, վերադարձնել նրանց կատարյալ էությունը, որն անհրաժեշտ է կատարյալ երջանկության և Արարչի հետ մեկ լինելու համար։

Սա է այն օրհնությունը, որը գալու է երկրի բոլոր ազգերի վրա Աբրահամի Սերնդի միջոցով: Սա այն բարի լուրն է, որը քարոզվեց Աբրահամին, ինչպես կարդում ենք. «Սուրբ Գիրքն էլ, կանխատեսելով, որ Աստված հեթանոսներին [ամբողջ մարդկությանը] հավատով է արդարացնելու, նախապես Աբրահամին խոստացավ [բարի լուրը]. «Բոլոր ազգերը քեզանով են օրհնվելու» [արդարանալու]․․․ Այդ Սերունդը Քրիստոսն է [նախ՝ Գլուխը, և ապա՝ Մարմինը], «և եթե դուք Քրիստոսինն եք [անդամները], ուրեմն Աբրահամի սերունդն եք ու խոստման համաձայն՝ ժառանգներ, որի մասին խոսվում է, այսինքն՝ օրհնողների դասից մեկը՝ Աբրահամի Սերունդը, որն օրհնելու է երկրի բոլոր ազգերին (Գաղ. 3։8, 16, 29)։ Բայց այս «Սերունդը» պետք է ամբողջացվի նախքան օրհնության գալը, ինչպես ցույց է տալիս վերոնշյալ նախատիպը. մեղքի զոհը պետք է ավարտվի, նախքան դրանից բխող բոլոր օրհնությունների բաշխումը:

Պետք չէ սխալ ընկալել այն սահմանափակումը, որ միայն Քահանայապետն էր տարին մեկ անգամ մտնում «Սրբությունների սրբություն»՝ քավություն անելու համար, քանի որ դա նշանակում է, որ նա և կրտսեր քահանաները հաջորդ օրերին այնտեղ չէին մտնում այն բանից հետո, երբ մեղքերը լիովին քավվում էին Քավության օրը: Ընդհակառակը, հաջորդ օրերին Քահանայապետը հաճախ էր մտնում այնտեղ։ Հենց «Սրբությունների սրբություն» էր մտնում Քահանայապետը, երբ հարցնում էր Եհովային Իսրայելի բարօրության մասին և այլն՝ օգտագործելով դատաստանի լանջապանակը՝ Ուրիմն ու Թումիմը։ Նաև, երբ նրանք տեղափոխում էին բանակատեղին, ինչը հաճախ էր պատահում, քահանաները մտնում էին ներս և իջեցնում «վարագույրները» և փաթաթում տապանակն ու բոլոր սուրբ անոթները, մինչև ղևտացիներին թույլ տրվեր դրանք տանել (Թվ․ 4։5–16)։

Դարձյալ, երբ իսրայելացին մեղքի զոհ էր մատուցում քահանաներին («Քավության օրվա» զոհաբերություններն ավարտվելուց հետո), նրանք բոլորն այն ուտում էին «Սրբությունների սրբությունում» (Թվ. 18:10): Այսպիսով, ըստ նախատիպի, ներկա «Քավության օրվա» ավարտից հետո «Թագավորական Քահանայությունը» կլինի «Սրբությունների սրբությունում» կամ կատարյալ հոգևոր վիճակում, և այնտեղ կընդունի (կուտի) մեղքի զոհերը՝ մատուցված աշխարհի կողմից իրենց օրինազանցության համար (ոչ թե սկզբնական կամ ադամական մեղքի համար, որը վերացել է Քավության օրը»: Այս կատարյալ հոգևոր վիճակում քահանաները կուսուցանեն ամեն հարցում, ինչպես ներկայացված է Ուրիմի և Թումիմի միջոցով Իսրայելին տրված որոշումներում և պատասխաններում: